Lyrics:

Dawni fornale maj?tku, przywi?zani do niego
Bardziej ni? ka?e rozs?dek, g?ód miejscowe prawo -
Raby tej ziemi, wygnani z niej w?a?nie dlatego -
Zwracam si? do was - dworski pisarczyk i pacho?,
Na tyle tu niewa?ny by gra? odwa?nego.
Do czworaków przywykli jak do pi?knych domów
Ci, co przyszli na wasze, jeszcze ciep?e, miejsca.
Pij?c k?óc? si?, k?óc?c - nie ufaj? nikomu.
W nocy gard?a pe?ne piek?cego szcz??cia:
Narzeka?, nienawidzi?, kl?? na ekonomów.
Ten ?ywy nawóz co rano idzie w ziemi? czarn?,
Wzd?u? d?ugich bruzd ospa?a nadzorców robota.
Gnije zgoda, panoszy si? mowa wulgarna,
Ziemia ci?gle rodzi dla obcego z?ota,
Pot na niskich czo?ach oblicza si? w ziarnach.
Dwór stoi jak sta? - siedlisko wróbli i kuku?ek.
(Chocia? plotka i wró?ba przysz?o?? jak?? tu stwarza)
W zmatowia?ych salonach, gdzie si? niegdy? snu?y
Karmione pami?ci? duchy przodków gospodarza,
Ci?gle w modzie kolumny i obce statuy!
Zwyk?e s?owa wysz?y ju? z u?ycia.
Wielkimi porozumie? nie mo?na si? wcale.
Co raz kto? zawo?a o winnych wykrycie,
Pan r?k? pokazuje mu graniczne pale,
Za którymi znikli?cie wy - wygnani w prze?ycie.
Widz? was nieraz, kiedy twarz ukryj? w d?oniach.
Macie przynajmniej wasze chlubne poni?enie,
Gdy, wygnanym, ?uk Ziemi ojczyzn? przes?oni?
Ci?gle tak? sam? w waszym zapatrzeniu.
Stoicie w oddali na wysokich koniach.